W co gracie w weekend? #528: Lara Croft GO (PS VITA/PS4)

 

Witajcie gracze. Tym razem postanowiłem spędzić weekend z Larą Croft GO. W przeciwieństwie do innych gier z seksowną panią archeolog, które stawiają na eksplorację i akcję GO to tytuł taktyczny, w którym każdy nasz ruch ma znaczenie. Wystarczy, że popełnimy gdzieś jakiś błąd a dopadną nas pobliskie węże, jaszczurki lub wpadniemy w przepaść albo zmiażdży nas jakiś wielki głaz. W danej planszy można się też zablokować na amen i w takim momencie musimy zacząć ją od nowa. Jest to więc także po trochę gra logiczna, bo czasem w danej planszy nie mamy w zasadzie żadnego planu manewru. Jest tylko jedno rozwiązanie danego pomieszczenia i musimy się go po prostu domyślić. Oczywiście mam tu na myśli samodzielne przechodzenie tytułu bez żadnych pomocy.

Zrobiłem to już raz na androidzie, kiedy przechodziłem już kiedyś ten tytuł na komórce. Teraz zamierzam zrobić to na konsolach. Pograłem już trochę w GO na Vicie, ale gdy konsola mi się rozładowała, to przeniosłem się na PS4 i wielce prawdopodobne, że właśnie na konsoli stacjonarnej ukończę taktyczne przygody Lary. Co prawa ich wersja na dużym sprzęcie traci funkcje dotykowe z androida/VITy, gdzie poszukiwanie skarbów przez Larę odbywa się poprzez mizianie palcem po ekranie w celu zniszczenia poukrywanych w świecie gry dzbanów.

Na PS4 trzeba trzymać dodatkowo jeden przycisk, aby na ekranie pojawił się kursor, który można przesuwać. Jest to trochę uciążliwe, ale i tak warto grać w ten tytuł na dużej konsoli, gdyż wczytywanie kolejnych plansz jest w tej wersji zdecydowanie najkrótsze, co pozwala nam zaoszczędzić czas na oglądanie ekranów ładowania gry po kolejnych niepowodzeniach

.

W Larę Croft GO pewnie już bym nie grał po tym jak zrobiłem w niej wszystko w wersji na komórki, ale przez to, że nie jest to specjalnie długa produkcja, to stwierdziłem, że odprężę się przy jakiejś mniejszej pozycji zanim sięgnę po te większe na kilkadziesiąt albo kilkaset godzin.

GO na komórki dostałem od Square Enix za darmo, a wersję na konsolę, która korzysta z dobrodziejstw cross buy i cross save, kupiłem na jakiejś promocji za 9zł, więc nie mogę powiedzieć, że nadszarpnęło to w jakimś stopniu moje finanse.

To gra krótka, tania, taktyczna, odprężająca, ale też przede wszystkim dająca dużo frajdy, szczególnie fanom Lary i gier taktycznych. Ma też odpowiedni klimat znany z innych odsłon angielskiej łowczyni przygód.

Świat gry składa się z kilku większych regionów tematycznych, podzielonych dodatkowo na podsekcje, które przechodzimy jedna po drugiej, aż do finału, w którym zdobywamy kolejny artefakt, co pozwala nam na dalszą eksplorację.

Jeśli pominiemy po drodze jakiś skarb, a chcemy zdobyć je wszystkie, to wystarczy wrócić do danej podsekcji, w której nie zebraliśmy jeszcze ich wszystkich. Brakujące klejnoty i skarby są zaznaczone szarym kolorem w naszym dzienniku podróżnika.

W danych sekcjach i podsekcjach pojawiają się zazwyczaj nowe elementy środowiskowe oraz typy przeciwników, więc musimy się do nich przyzwyczaić, zanim ruszymy dalej. Są to m.in. pękające powierzchnie, kolumny, przesuwane platformy, piły zębate, pochodnie do odstraszania wrogów, wielkie głazy czy platformy odpychające i tylko odpowiednie manewrowanie między nimi i wykorzystywanie ich w świecie gry zapewni nam sukces. 

Nasze przygody bacznie obserwuje też ogromny wąż i nieciężko się domyślić, że prędzej czy później dojdzie do konfrontacji z tym przerośniętym gadem. 

Na wątek główny składa się zatem pięć dużych rozdziałów. Po ich ukończeniu można uznać, że przeszliśmy ten taktyczny tytuł przygodowy. Jeśli zaś chcemy zdobyć platynę, to musimy jeszcze sprawdzić dwa kolejne, które zostały dodane po premierze gry. Te mniejsze przygody Lary potrafią jednak wciągnąć i wcale się nie zdziwię jak pożegnam się z nimi dopiero po wylizaniu a raczej po wymacaniu wszystkich ścian i wyciśnięciu wszystkich soków z tej niepozornej a bardzo wciągającej pozycji.

Dziękuję za uwagę. Do następnego razu.